Bij de lunch zijn zoals gezegd enkele van onze gastgevers aanwezig, namelijk Estefan met zijn echtgenote en de afgevaardigde van het ministerie van cultuur, Melba. De lunch wordt door de Big Band georganiseerd en geldt als een dankbetuiging voor het gehele Fiësta Cubana-project zoals de opvang, de begeleiding, het programma en de faciliteiten. Speeches over en weer (door Estefan, Wil en Melba) gevolgd door de overhandiging van de bekende flessen Limburgs product (What Else?) Ook Vladimir krijgt een fles, persoonlijk overhandigd door Alex. Overigens is onze eerste contactpersoon Alejandro afwezig wegens het bezoek van de Minister van Cultuur.

Na de lunch rijden we richting de sigarenfabriek, maar ondanks allerlei pogingen blijft deze voor ons gesloten. Typisch een schoolvoorbeeld van Cubaanse bureaucratie. Toevallig loopt Ismaël, de geluidsman, in de buurt en dat biedt gelegenheid tot een praatje. Chauffeur Luiz, die morgen 75 jaar wordt, brengt ons uiteindelijk naar het vliegveld waar we de geijkte procedures geroutineerd doorlopen. Volgens ons mag hij best in aanmerking komen voor een Cubaanse Veilig Verkeer Award want hij rijdt al die jaren reeds schadevrij, inclusief de ruim 1100 km. met ons. Wim(odium) grijpt nog snel de kans het organisatiecomité (Wil, Fer, Jo, Harrie en Hermie) te bedanken voor alles. Overigens krijgen zij hiervoor géén fles Els overhandigd.

Het inchecken op de luchthaven gaat erg snel. Ook het instrumentendeel verloopt voorspoedig en ieder betaalt vervolgens zijn oprotpremie (lees: luchthavenbelasting). Vladimir – inmiddels benoemd tot de ‘Voice of Cuba’ – houdt zijn laatste speech en we nemen afscheid van hem met een heuse groepsknuffel.  Bij de paspoortcontrole wordt door de plaatselijke fanclub van autoriteiten alweer een foto van iedereen genomen. Vervolgens nog even de riemen en horloges af voor een laatste securitycheck. Daarna is het een poosje wachten, taxfree shoppen, eten van koekjes, tosti’s, chips, een laatste Bucanero , het inmiddels overbekende toiletbezoek en natuurlijk wat slap geouwehoer. Per slot van rekening is het ook vandaag weer feest.

De MP 618 is op schema en we zijn ook tijdig in het toestel. Een dronken passagier zorgt voor enig oponthoud, maar uiteindelijk wordt hij verwijderd uit het toegangshalletje en de deur kan dicht.  De vlucht gaat volgens berichtgeving uit de cockpit via de Atlantische oceaan (en de datum-tijdgrens) richting West-Frankrijk en na een korte bocht via Parijs en België naar Schiphol. De meeste groepsleden besteden de tijd van bijna negen uurtjes aan eten, filmpje  kijken, slapen en eten.  De oplettende lezer mist natuurlijk het onvermijdelijke toilet. Geen nood, het is uitvoerig en frequent bezocht, want ook Lard en Wim zijn voor de bijl gegaan. Zo blijft er altijd een respectabel aantal bandleden alert hè…. In tegenstelling tot de heenreis blijft de drankvoorraad in het vliegtuig ditmaal vrijwel onaangeroerd.

De laatste beelden uit de lucht betreffen Zeeland en de haven van Rotterdam, waarna we omstreeks 11.00 uur landen op een druilerig AMS (de internationale code voor Schiphol Amsterdam). Daar wordt de procedure snel afgehandeld en na de altijd spannende wandeling (getuige de vele zweetdruppels op sommige voorhoofden) door de rijen van de Nederlandse Douane, wordt door een aantal mensen de aanval op Burger King en Starbucks geopend. Met name Whoppers, Milkshakes en bekers met koffievarianten gaan snel over de toonbank.  De bus van Kupers brengt ons veilig naar Beeg en om 14.15 uur rijden we uiteindelijk de Boulevard op. Daar volgt een weerzien met enkele juichende fans en smachtende familieleden.
Een unieke, mooie en indrukwekkende muzikale reis is ten einde gekomen. Zeker is dat we nog lang erover zullen napraten en de impressies zullen nog lang op het netvlies blijven.

Muchas gracias y adios Cuba.
Raymond en Hen

Op driekwart van de reis houden we even een tussenstop bij een restaurantje waar enkelen een verse tosti naar binnen werken en door de Imodium-junks naar pure chocolade wordt gezocht. Uiteraard wordt het redelijk schone toilet (verrassing) ook weer druk bezocht. Harrie is zo onder de indruk dat hij zelfs 2 keer gaat. Naast het restaurant ligt een tabakdroogschuur, waarvan akte.

Het concert dat aanvankelijk in het park van Pinar dient plaats te vinden wordt door de regen verplaatst naar de nabijgelegen school. De lokale concertband is kennelijk zo bang voor de regen dat zij helemaal niet optreden. Misschien zijn ze van suiker(riet) gemaakt? De ruimtes waarin we spelen lijken overigens steeds kleiner te worden, maar als rechtgeaarde Beegtenaren zijn wij dat uiteraard gewend (denk maar eens terug aan de recordpogingen uit het verleden om zoveel mogelijk mensen in een telefooncel of auto te proppen).

Dit laatste concert in Cuba vindt plaats voor een wederom zeer enthousiast publiek, dat volop meezingt en -danst. Men staat zelfs op straat te kijken en te luisteren. Ook is er weer een ‘jam’-gelegenheid voor enkele jongelingen op trompet en saxofoon. Als aan het einde zelfs de allerkleinsten meedoen en bloemen aan elk bandlid overhandigen, worden zowel bij publiek als band de emoties de vrije loop gelaten. Ook dit is Cuba….
De overbekende fles Els wordt door Wil overhandigd aan de directeur van de school.

Na het inpakken van de instrumenten volgt nog een korte wandeling door Pinar, waarbij we in de goot een dode straathond aantreffen. Heeft die wellicht nog zo’n laatste lunchpakketje van een vorige groep toeristen te pakken weten te krijgen? Tijdens de wandeling nemen we nog een kijkje bij het plaatselijke kunstenaarscollectief waar we een glaasje mangosap en een broodje kaas aangeboden krijgen. Overigens hangt de hele ruimte vol met heksenpoppen. Zijn de Beegter Wuilisse ons misschien toch voor geweest? Voor de rest staat er niets meer op het programma en we wandelen terug naar onze bus. Onderweg nemen we nog een poster over ons concert in beslag.

Op de terugreis naar Havana maken we een tussenstop in Vinales waar we de lunch (o.a. geroosterd varken) gebruiken. Tijdens de lunch blijkt Mark R. over een enorme talenknobbel te beschikken. Hij praat tot hilariteit van velen namelijk vloeiend ‘kalkoens’. Verder trekken ook enkele – altijd ontroerende – geitjes de aandacht.

Na de lunch volgt een bezoek aan het Karstgebergte.  Hierin bevindt zich een druipsteengrot,  waarin we een korte wandeling maken, gevolgd door een boottochtje op de ondergrondse rivier. Als we de grot weer verlaten regent het mangos de pipas (pijpenstelen).  Bij de bus aangekomen blijkt deze te beschikken over een nieuwe ‘commandante’. Alex en Hen zijn namelijk niet meegegaan naar de grot en hebben deze tijd benut voor het doen van wel of niet zinnige inkopen. Alex heeft hierbij gekozen voor de welbekende Che Guevara baret die hij meteen op zijn hoofd heeft geplant. Dit hoofddeksel is hierna niet meer van zijn zijde geweken gedurende de rest van de reis.

Bij het panoramapunt Los Jazmines boven de Vallei van Viňales (Unesco werelderfgoed) maken we nog een laatste korte foto- bierstop waarna we onze weg terug naar Havana vervolgen. Hier komen we rond 20.30 uur aan, waarbij Wil aangeeft dat het centraal comité van het hotel ons vriendelijk doch dringend uitnodigt voor een laat diner in buffetvorm in het snackrestaurant. De kok komt hierbij regelmatig (vol zelfvertrouwen) om de hoek kijken of wij er nog zitten. Hebben ze misschien iets goed te maken?

Na dit diner volgt dan de onvermijdelijke avondsessie in de bar, waarbij enkelen toch nog de moed kunnen opbrengen nog even het uitgaansleven in te duiken. De bar fungeert hierbij een beetje als duiventil waarin iedereen (evenals de onvermijdelijke lokale nachtvlinders) op verschillende tijden uit- en binnenvliegt. De enige constante factor in het geheel is de aanwezigheid van de beide webartiesten die de bar tot permanente verblijfplaats verkozen hebben. Deze zitting houden we vol tot ongeveer 04.30 uur, waarna we  een verdere voortzetting niet meer verantwoord vinden. Voor morgen staat alleen nog de terugreis op het programma, we kunnen dus lekker uitslapen.

Buenos noches, euh…….buenos dias,
Hen en Raymond

De jongens en meisjes spelen een leuk concert en er is ontwikkeling merkbaar, zonder meer. Slechts 2 jaar bezig zijn en dan toch zo voor de dag komen is gewoon goed. Toch bespeuren we minder vonken en enthousiasme dan bij de jongeren op de scholen. Eén van de leerlingen van Estefan mag enkele werken dirigeren, maar hij is enerzijds zelf wel onduidelijk in zijn bedoelingen, anderzijds is met name de slagwerkgroep niet echt van plan een beetje mee te denken. Het woord stroop schiet me spontaan door het hoofd.

Ons eigen optreden volgt na een korte pauze. Het geschiedt onder wederom tropische temperaturen en bovendien is het relatief vochtig en dat is niet bepaald lekker te noemen. Mevrouw Sara wordt op muzikale wijze even in de bloemetjes gezet, want ze moet natuurlijk wel vandaag aan dit heuglijke feit worden herinnerd. Natuurlijk is het concert goed, mogen enkele percussionisten meedoen en wordt er ook weer ‘gejamd’ tot enthousiasme van de jongeren. Na het concert gaat de fles Els weer rond en een enkeling kent het ‘gouden goedje’ al. De lunch wordt in hetzelfde complex genoten en terwijl wij boven aan kip, varken, rund of garnalen knabbelen, oefent beneden een groep topmusici in de zogenaamde New Generation-stijl. Dat knabbelen gaat overigens best matig, want menigeen is vermoeid na het concert en de energie lijkt hier en daar weg te vloeien. Een Bocanero (bier) zorgt al voor enig herstel. Marianne krijgt van het personeel een kleine aubade inclusief bloemen. Een mooie geste.Na het bezoek aan het restaurant van de kok met de doedelzak (zo staat hij op de afbeelding) kijken we even beneden waar een band de zogenaamde Danzon speelt. Een speciale Cubaanse dans, zo wordt door Vladi uitgelegd. Dan gaat de groep via een geheel onverzorgde wilde voettocht door de stad naar het hotel Inglaterra. Langs de politie, de eerste hulp, het theater (om maar wat zijstraten te noemen). Op het door zuilen afgebakende terras van hotel Inglaterra wordt gemotiveerd gezocht naar een opstelling, want de plaats is enigszins beperkt. Bovendien is het weer een uitdaging te zoeken naar voldoende stroom voor onze ritmic boys. Het lukt allemaal maar net, met dank aan de technische crew ofwel de jongens die het geluid regelen. Jo heeft maar net op tijd stroom. Het is naar eigen zeggen ‘houtjes-touwtjes-draadniveau’, maar het werkt.

Het optreden, met gasttrompettist Fidel (op uitnodiging van Alex) eh… nee niet dé Fidel en hij is ook geen familie…. Het zou wat zijn geweest…., anyway… het optreden wordt gadegeslagen door een overvol terras en bovendien staan de mensen rijen dik op het trottoir om toch maar een glimp op te vangen van het gebeuren op het terras. Vele nationaliteiten worden gespot waaronder natuurlijk ook een hele afvaardiging Nederlanders. De reacties zijn onverdeeld enthousiast, ofschoon een enkeling best zal melden dat het geluid hard was. Dat is zeker waar, maar het kan bijna niet anders op een dergelijk overkapt terras waar men kort op de band zit.

Na afloop wordt nog driftig nagesproken met allerlei mensen en Jo geeft een lauw blikje bier met enige snelheid (lees…hij gooit) De man neemt het dankbaar aan, opent het blik en krijgt vervolgens een bierdouche. Dat is humor he…
We rijden terug naar het hotel, waar het management laat weten dat speciaal voor ons exquise spijzen zijn gecreëerd, vers ingekocht etc. De protestaktie van gisteren heeft kennelijk indruk gemaakt. Natuurlijk tonen wij de goede wil en bezetten een deel van het restaurant. Er wordt op allerlei manieren bewezen dat men ons goed wil verzorgen, dat je bijna er aan kunt wennen (vriendelijkheid, snelheid, correctheid…even van de Oostblokhouding af). Langoest, garnalen, octopus en vis is voor de meesten een prachtig gerecht. Voor de niet-viseters is dit vanzelfsprekend iets minder….. De dame aan de piano moet het weer ontgelden en op een gemotiveerde manier wordt haar versie van ‘My Way’ meegebruld. Het duurt niet lang of er volgen logischerwijs  optredens van achtereenvolgens Cyrille (My Way) Ellen (World on a string) en… en Frenk de cameraman (Yesterday) met begeleiding van Ruud op de piano. De pianiste mag even gaan Aaaaadeeeeveeeeeejen…

Zoals het normale stramien verloopt, gaan ook vanavond weer diehards de stad in, hangen bandleden in de bar of gaat een enkeling vroeg naar bed, op de pot, of een combinatie hiervan.

Morgen gaan we naar Pinar. Het verslag hiervan kan mogelijk pas gemaakt worden na terugkomst in Beeg… dus ook dit kan even op zich laten wachten. Dit geldt ook voor de verdere foto’s bij dit bericht…. de tijd is even op…..Hou vol!

Adios,
Raymond

De weblogartiesten blijven om uiteenlopende redenen in het hotel achter. De rest van de bende gaat de stad bezoeken. Hierdoor is dit weblog een allegaartje van indrukken en belevenissen, waarvoor wij geen verantwoording kunnen, mogen en willen nemen. Wel hebben we enkele zaken een beetje aangepast / herschreven vanwege enige leesbaarheid.

Zondag is overigens de dag dat Murphy’s Law regeert. Eigenlijk staat er voor vandaag een concerttrip naar Pinar del Rio op het programma. Wegens de uitermate slechte weersomstandigheden (naweëen van de tropische storm Ida) wordt deze echter uitgesteld naar a.s. dinsdag. Hiervoor in de plaats wordt een excursie naar een sigarenfabriek in Havana gepland. De bedoeling is dat de bus om 10:30 uur bij het hotel  vertrekt. We wachten tot 11:00 uur maar helaas: geen bus. Na enig heen en weer bellen met onze tourgids Vladimir blijken de chauffeurs te staken c.q. het programma te boycotten? Ook dat is Cuba…

De storm komt overigens niet in Havana, wel beukt de zee aanhoudend tegen de muur die de Malecon afschermt. Golven tot zeker 6 meter hoogte en het water slaat geregeld op diverse plekken over de muur. Het is een spectaculair gezicht dat door menigeen op de foto wordt gezet. Sommige auto’s moeten in de remmen of proberen op enige manier het zoutwater te mijden. Het schijnt dat dit namelijk niet zo goed is voor de auto’s… De hele nacht is dit al aan de gang.

In het onderstaande stukje beschrijft Frans zelf de perikelen met zijn hotelkamer.
Na het ontbijt nog even tanden poetsen. Mooi niet – de deur gaat niet meer open. Mmmmm – sleutelkaart werkt niet meer.
De receptie lost mijn probleem op, meteen. Een mannetje gaat mee naar boven. Maar het lukt hem niet. Ik haal hulp, ik ben er zo, zegt-ie, maar dan in het Spaans. En inderdaad, na 25 minuten is er niemand.
De receptie lost mijn probleem op, meteen. Hoewel, nog vijf minuutjes. Maar de bus wacht. Als ik terug ben, is het probleem opgelost, zegt de receptie. En inderdaad, om 17:00 uur gaat de deur niet open.
De receptie lost het probleem op, meteen. Er wordt een kamermeisje gestuurd, ik kan naar boven gaan. Maar er is geen kamermeisje en er komt geen kamermeisje.
Geen probleem, de receptie  lost het probleem op, meteen. Ik krijg een nieuwe sleutelkaart. Gelukkig, en inderdaad – het probleem is niet opgelost.
En dan komt er grof geschut aan te pas, in de vorm van een potige mevrouw, met een mobilofoon en een elektronisch apparaat. Ze constateert dat ze het probleem niet kan oplossen. Vervolgens krijgt zij het lumineuze idee om iemand van de technische dienst in te schakelen.
Dat had ik – technodebiel als ik ben – al om 9:00 uur voorgesteld aan de receptie. Het werkt; de deur gaat open.
P.s. de techneut was heel aardig, de potige mevrouw was heel aardig – en de bus…..die kwam niet.

Ardie levert het volgende aan.
Zondag staat in het teken van de vrouwendag, de ladiesday. Wil, Frank en Ruud organiseren een dag in het teken van Miet, Ellen en Ardie. Shoppen, alert zijn (goed gelukt ), vriendelijk blijven, vaak vragen naar wensen, alles regelen….. Zelfs op zoek gegaan naar een kapper, maar dit mislukt. Voor ons meiden is het een geweldige dag! De heren roepen vandaag uit tot Nationale feestdag. Zelfs Frank was aardig……..

Hermie, Lard, Harrie, Dion en Robert gaan huns weegs en pakken om 11.00 uur een taxi naar oud-Havana. Robert meldt hun belevenissen.
Stadswandeling gemaakt, ook in de minder bekende straten. Geen moment onveilig gevoeld, ondanks dat we vaak aangesproken worden door zwervers en arme kinderen. Armoede is hier overal te zien. We bezoeken leuke winkeltjes en kopen souvenirs en in de middag wordt lekker geluncht onder het genot van een pianist met een slecht stemmende piano (schijnt hier vaker voor te komen). Wel leuk. Daarna lopen we nog rond door de stad. Daar ontmoeten we de dochter van Frans en Marianne Borsboom (sorry dat ik de naam even niet weet, RJ) die aan een rondreis van Cuba is begonnen. Toch leuk om iemand van Beeg op 9000 km van huis te ontmoeten. En dat zelfs drie keer. De eerste keer is er aarzeling, de tweede keer is de twijfel weg en de derde keer is het al routine he.

Ook Pauline, Marian, Jos en Cyrille zijn onderweg geweest. Hun relaas wordt door Cyrille en Jos opgeschreven.
Vanochtend met de tuk-tuk taxi naar oud-Havana gegaan want de koets met paard weigert dienst. Gezamenlijk wordt gewinkeld en sigaren worden gekocht in een aftands huisje in een of ander zijstraatje, waar heel geheimzinnig wordt gedaan over de verkoop. Bij het verlaten van het pand wordt eerst gecheckt of er geen politie in de straat loopt. Daarna wat gaan drinken in een cafeetje waar Cyrille ‘My Way’ zingt met de band die daar speelt.
In de loop van de dag snorren we nog wat verdwaalde bandleden op. Wil heeft een local gevonden, die een goed restaurantje weet. Hij brengt ons ergens heen waar we zonder hem nooit meer uit komen. Je waant je in een Ghetto, maar het is er veiliger dan in Geleen. Aan de buitenkant lijkt het geheel op een bouwval, maar erachter blijkt op de eerste etage een hartstikke leuk restaurant te zijn. We hebben lekker gegeten en daarna zijn we met twee Amerikaanse ‘gangsterbakken’ terug naar het hotel gereden.

Mark R levert het volgende aan.
We wandelen langs de Malecon naar oud-Havana. Halverwege breken we deze sportieve actie af en gaan per taxi verder. Wij (Wim, Marc S, Rick en ik) laten ons droppen bij een markt, waar we souvenirs voor het thuisfront kopen. We lopen door oud-Havana en lunchen bij Hemingway boven. Op de terugweg tikken we nog enkele Cohibas op de kop. Het is een fantastische dag.

Jo vertelt. We beginnen met negen personen met de huur van twee koetsen. Pauline heeft namelijk een prima prijs uitonderhandeld. Uiteindelijk blijven maar vijf personen over om met een koets verder te gaan. De andere koets geeft de geest, of beter gezegd, het paard wil niet verder. Via de Malecon, een levensgevaarlijke route per koets, gaan we richting het oude centrum. Het is wel een schitterende belevenis om langzaam langs alle gebouwen te rijden. Ook de ruwe zee aan de andere kant is indrukwekkend.
Aangekomen in het centrum wandelen we over een oude boulevard, een soort flaneerstraat. Na deze tocht komen we bij het Ingleterra Hotel, waar we de lunch gebruiken. Tevens kunnen we hier de concertlokatie van maandag a.s. bekijken. In het hotel treffen we een band, die we uitnodigen maandag met ons mee te doen. Na de lunch keren we terug en menigeen gaat voor de ‘power-nap’.

Oh ja, omdat het eten in het hotel van een dermate voortreffelijke kwaliteit is geweest de afgelopen dagen hebben we een klacht ingediend en is vanavond iedereen “buiten de deur” gaan eten. Dit tot grote ontzetting van het hotelmanagement. Alex heeft voor een tiental personen gereserveerd in de Jazzclub tegenover het hotel. Frenk adviseert shrimps (deze zijn op) vervolgens Filet Mignon (die zijn op) en daarna steak Santiago (van de tien bestellingen kunnen er slechts vijf uitgeleverd worden). Hoezo Murphy’s law? Cordon Bleu en andere steaks worden wel geleverd. Frenk, toch al op dreef….., heeft de gasten vervolgens vermaakt met zijn stem. De film is te krijgen bij Alex. Hij denkt na over Youtube (Coming soon, winter 2009).

We kunnen het natuurlijk niet vergeten. Marianne is jarig en om 00.00 uur local time wordt gezongen en spelen Wil en Ardie een Lang zal zij leven. Zo is Marianne toch maar bijna stiekem een Sara geworden.

Tot morgen, Raymond, Hen en de overige auteurs van vandaag.

Na het onvermijdelijke toiletbezoek en de uitcheckprocedure is het inpakken en wegwezen richting Cienfuegos. We rijden parallel aan de kust. Mooie vergezichten op het binnenland en met name de Sierra de Escambray en her en der een Cubaan op vakantie met camper en huisdier.

Onderweg vinden we nog een leuke strandlokatie om even wat plaatjes te schieten, te ontlasten, iets te drinken of pootje te baden. Een kort dutje, hier wel een siësta genoemd, behoort eveneens tot de mogelijkheden. Ernest HENingway maakt hier dan ook gebruik van. Hij wordt tijdig door Cyrille Sinatra wakker gemaakt, anders zat hij nu nog onder de boom.

Na een pauze van een half uur rijden we door naar Cienfuegos. Daar staat een prachtig Moors aandoend landhuis, voormalig eigendom van de zoon van de vorige dictator Batista. In dit pand krijgen we een korte rondleiding en gebruiken wij de lunch. Deze wordt opgeluisterd door het uiterst charmante gekrijs en gepingel van mevrouw Carmensita. Deze schoonheid (van vroegere tijden) zit al sinds de bouw van het pand aan de piano gekluisterd en vergelijkingen met de muzikale kwaliteiten van Edith uit de serie ‘Allo Allo’ dringen zich dan ook op. Helaas is er geen kaas voorhanden om in onze oren te stoppen. De piano is overigens, net als de bandleden, ook ontstemd….

Nog helemaal onder de indruk (hè Alex..) verlaten we dit prachtige gebouw. De resterende tijd kan het best worden omschreven als slapen in de bus tot een stop op ongeveer 104 km van Havana. Daar worden claves en maracas gekocht, evenals allerhande souvenirs en snuisterijen. Oh ja,…. het toilet wordt weer massaal bezocht!

New Age of Reikiemuziek met fluitende vogeltjes behoort ook tot de uitgebreide fonotheek van Vladimir. Het wordt stilaan donker en omstreeks 19.00 uur rijden we Havana binnen. Het eten in het kelderrestaurant is niet het vermelde buffet, maar een bord onbestendigheid. Het vlees is niet of nauwelijks gaar en overwogen wordt de smaakpolitie in te schakelen. Rob zou er in elk geval ‘niet vrolijk van worden’. Dit alles leidt tot een exodus van medereizigers naar het een etage hoger gelegen snackrestaurant voor een berg pizza’s of dergelijke. In het hotel is een bruiloft aan de gang en dat is duidelijk hoorbaar. Blootstelling aan zo’n hoeveelheid decibel vraagt om doofheid. Kennelijk is dat hier geen probleem want de zaal is afgeladen vol met dansende en dampende gasten.

Inmiddels is de aangekondigde tropische storm ook in Havana aangekomen, want de golven slaan metershoog over de kademuur van de Malecon. Dit spektakel wordt
’s avonds laat nog gadegeslagen door veel bandleden, waarna de band zich opsplitst in een aantal groepjes: mensen die alvast gaan slapen, een aantal mensen dat de hotelbar opzoekt, een aantal dat (tot diep in de nachtelijke uurtjes) een concert van de Cubaanse band Bamboleo bezoekt en een tweetal die-hards dat de weblog van vandaag weer tot een goed einde tracht te brengen. Of het concertbezoek alleen muzikale achtergronden kende of dat het hier meer ging om het oefenen van danspasjes met de plaatselijke schoonheden is op dit moment nog niet helemaal duidelijk…..

Tot morgen, Raymond en Hen

Op de lokatie zijn geen pupiters aanwezig, want de muzikanten van de bandas hebben deze de dag ervoor mee naar huis genomen. Maximale improvisatie is dus gewenst en een aantal zware gietijzeren stoelen wordt ingezet om de zware muziekklappers letterlijk overeind te houden.

Na een korte soundcheck – die meteen duidelijk maakt dat Alex’ eigen kabels hard nodig zijn – volgt dan het optreden. Vandaag spelen we een ander programma dan gisteren, maar ook dit wordt door het publiek enthousiast ontvangen. Alfredo, de fluitist van gisteren, maakt opnieuw zijn opwachting (in het nummer Oye como va) en na het spelen is hij tot tranen geroerd. In het publiek blijken overigens kenners te zitten, want na afloop worden positieve opmerkingen gemaakt over het repertoire en herkenning van muziek van bijvoorbeeld Maynard Ferguson.

Tijdens het optreden worden gelijktijdig (om 18.00 uur) fragmenten van het optreden van de dag ervoor getoond op TV Trinidad. Ofschoon door atmosferische storingen de beeldkwaliteit te wensen overlaat, kunnen wij toch even kijken. Wij – dat zijn Frans, Frenk en Raymond – want ondertussen gaat de band natuurlijk gewoon door met haar programma. Een goede registratie van de beelden is ons toegezegd door de cameraman van TV Trinidad.

Na ons optreden is er tijd voor verbroedering  (Alfredo staat op de foto naast Wil).
Daarna volgt nog een (snoeiharde) performance van een lokale band. Het enorme geluidsvolmue doet helaas enige afbreuk aan het goede spel van de band, met name de blazerssectie is nauwelijks hoorbaar. Als pluspunt valt te vermelden dat onze Ellen een nummer met de band meezingt. Dit vergt nogal enig improvisatietalent van haar kant, maar… klasse verloochent zich natuurlijk niet.
Ondanks het minpuntje van het geluidsvolume raken we toch nog in gesprek met een Nederlandse vrouw en haar Cubaanse echtgenoot (Marga en Bernardo). Zij zijn lyrisch over ons optreden en betreuren het dat er geen reclame of promotie is gemaakt voor deze concerttrip. De Haagse wil in de toekomst wel iets voor ons betekenen en ze geeft dan ook haar visitekaartje af. Ze is inmiddels 5 jaar op Cuba en kent natuurlijk al veel mensen op het eiland, herstel op de archipel (vrij naar Vladiwostok, tweede bijnaam van Vladimir).
Na het optreden van deze band laden we onze spullen weer in het busje (en daarna natuurlijk weer over naar de eigen bus) en keren we terug naar Las Cuevas. In de bus volgt een interessante opgave van keuzemenu’s. Interessant, want de keuzes worden tijdens deze korte rit drie keer veranderd, tot afgrijzen van Wil. Uiteindelijk eten we bij het zwembad (binnen of buiten) in gezelschap van een uitermate magere en ziekogende, schurftige hond. Zij die een keuze gemaakt hebben voor Italiaans blijken na een compleet bord spaghetti nog te mogen vervolgen met een complete pizza, hetgeen voor de meesten net iets te veel van het goede is. De vraag of iemand nog een stuk pizza wil hebben, wordt meteen beantwoord met de wedervraag ‘hoeveel pizza wil je nog hebben?’
Een aantal mensen geeft als snel de pijp aan Martin (Cubaans voor Maarten) en anderen gaan nog even naar de discotheek in de hete en vochtige grot…… Hasta manana.
Tot onze ontzetting zijn we inmiddels alweer halverwege de reis………………………….

Hen en Raymond

Het landschap is voornamelijk vlak met weilanden, hier en daar bevolkt door een paar koeien en wat zilverreigers. Natuurlijk ontbreken de koningspalmen en citrusbomen niet (sinaasappel, mango en ook banaan) en de rest van het land wordt in beslag genomen door de suikerrietplantages. Hier en daar steekt een grote schoorsteen de lucht in. Een milieuverontreinigende vertegenwoordiger van suikerfabrieken met namen zoals: Australia, El Salvador. Ooit gebouwd door de Amerikanen en na de nationalisatie beheerd door de Cubaanse overheid. Langs de weg staan op de bekende plekken mensen te wachten op een middel van transport. Dat kan een auto of een bus zijn, maar ook een vrachtauto en alle mogelijke andere varianten.
Halverwege de route is er een korte sanitaire en/of koffiestop en dan gaat het richting Cienfuegos. Santa Clara komt niet eens in de buurt, want de weg voert ons langs de kust. Aan de ene kant de Caribische zee en de baai van Cienfuegos, diverse mooie inhammen en aan de andere kant slingerende watergeulen, ruige vegetatie en op de achtergrond de getande bergen van de Sierra Escambray (overname van deze tekst in een toeristische folder s.v.p. alleen na toestemming van ondergetekende..) In het reeds genoemde plaatsje wandelen we een tijdje met een stop bij het standbeeld van de bekende musicus Beny Moré en met als eindpunt het parque José Marti. Een mooi plein met bomen, een kiosk, fonteintjes en het standbeeld van José zelf, omzoomd door mooi gerestaureerde koloniale panden en de kerk.

De bus gaat door naar Trinidad en dit plaatsje dat een vermelding heeft in de lijst van het Unesco Werelderfgoed ligt op 8 kilometer afstand. Hotel Las Cuevas ligt even buiten het centrum op een berg en heeft een mooi uitzicht over de baai. De weg er naar toe is bochtig en smal en op enig moment moeten we flink in de remmen om niet een wagen met paard en drie mensen aan te rijden. Bovendien moet de chauffeur van de vrachtauto achter ons ook nog eens vol op de rem trappen. Het gaat allemaal net goed.
Aangekomen bij Las Cuevas moeten we allemaal de berg op lopen voor een ontvangst. Deze is voor ons geregeld door het instituut van muziek en het bestaat uit een optreden van een drietal jongens en vier dames (dansers) plus een orkest van ongeveer negen slagwerkers en/of zangers. Diverse ritmes passeren de revue in deze Afro-Cubaanse voorstelling die ons een half uur lang van begin tot het einde boeit in tegenstelling tot de Nederlandse gasten die op 10 meter afstand aan het zwembad lagen, zij bleven lekker liggen. Een vruchtensap wordt ons ook nog als welkomstdrankje aangeboden en de eerste ontmoetingen met het Cubaanse ‘wildlife’ vinden plaats in de vorm van een ontmoeting met een kleine hagedis.

Na het inkwartieren volgt de lunch in buffetvorm in het lager gelegen restaurant. De entourage is veel mooier dan in Havana, alleen steeds maar weer die berg op he….
Om 16.00 uur gaan we naar het stadje. Bij de oude kerk beginnen de ‘maaskeien’ en dan blijkt ook dat het oude centrum autovrij is. We moeten een tijdje met en bij de bus wachten, want de plaatselijke controleur (de beheerder van het toegangshek) moet zijn jefe raadplegen en die moet toestemming geven om iets te regelen voor het vervoer van de instrumenten.

De bandleden en aanhang worden verder geacht te voet te gaan. De tijd wordt gebruikt om een kort contact te hebben met de locals, via het spelen met een basketbal, het uitdelen van een paar pennen én een paar van onze t-shirts. Een aantal bandleden blijft achter bij de instrumenten en de rest loopt naar het plein achter de oude kerk. Daar zit het plaatselijke harmonieorkest al helemaal in de voorbereiding van het concert. Voor ons wordt uiteindelijk een oude bus geregeld, model 1948 geloof ik, en daar moet alles in worden overgeladen. Het oude vehicle wil niet starten en dat betekent dat iedereen er weer uit moet en dat moet worden aangeduwd. Na enige inspanning, volgt de spreekwoordelijke grote knal en een flinke rookwolk. Onder grote hilariteit kan het vervoer plaatsvinden. Een filmpje zal dit t.z.t. voor alle niet-aanwezigen moeten verduidelijken.
Het concert van de plaatselijke banda is interessant, met zeker aandacht voor een originele opstelling, die wij – denk ik – slechts kennen van het beroemde ‘zakdoekje leggen’.  Het blijken twee orkesten te zijn, namelijk de plaatselijke en een uit het buurdorp.

Collectief zijn er vraagtekens te plaatsen, maar er zitten ontegenzeggelijk enkele fantastische muzikanten tussen. Dat zal later ook blijken bij het optreden van ons. Het is wat improviseren, want de locatie is niet ideaal en er is weinig licht, maar de eigen pupiterverlichting maakt voor de musici al veel goed. Het blijft behelpen voor de cameralieden. Naar het schijnt is ook een cameraman van een Cubaanse omroep aanwezig. In ieder geval is het iemand die samen met Frenk opnames maakt. We zullen zien wat dit nog oplevert. Het concert gaat volgens het eerder gedane stramien met op het einde medewerking van de locale muzikanten.  De fluitist blijkt één van de besten van zijn land te zijn, wordt gefluisterd. Hij heet Alfredo en is een kennis van Fer en Wil. Zij hebben hem 10 jaar geleden ontmoet en zelfs al geprobeerd om hem naar Nederland te laten komen voor het Fiesta Latina-project (middels een vergadering met de lokale autoriteiten om 2:00 uur ’s nachts in het plaatselijke park).  Het is wel gezellig druk op het hoger gelegen pleintje en op de delen die trapsgewijs hogerop liggen zitten ook her en der mensen, ook van Nederlandse en Duitse afkomst. De reacties zijn zeer positief. Er is achteraf veel bewondering en aandacht voor Rick’s drumstel en specifiek voor Ruud zijn pianospel, dat Cubaans wordt genoemd. Men wil niet geloven dat hij een Nederlander is. Naar zeggen levert hem dit zes glazen rum op. Ook de basgitaar van Wim krijgt wat meer aandacht en de trompettisten verdringen zich vervolgens bij Hen om de ventielen beter gangbaar te maken.

Na het optreden volgt de logistieke procedure maar nu natuurlijk in omgekeerde volgorde en zonder het aanduwen. Rond 21.00 uur zijn we terug in het hotel om te eten en te verfrissen voor het late-night-program.

Een grote groep gaat te voet de stad in, onder aanvoering van Vladimir en het eerste bezoek is aan het Casa de la Trova, zeg maar het Huis van de Volksmuziek. Daar zijn we getuige van een prima optreden van één van de orkestjes (bezetting trompet, contrabas, maracas, conga/bongo, gitaar) en de danskunsten van onze eigen dames met bijvoorbeeld de Cubaanse dancemaster, hoe kan het… een vriend van Vasiliy (bijnaam voor Vladimir). Een soepele donkere senior, in zwart gekleed, met een rode pet. Zonder de rest te kort te doen zijn met name Miet en Ardie de pasjes snel en goed meester. Omdat de gedachte is drie verschillende stijlen te zien vanavond, gaan we na een veertig minuutjes weer verder naar een ander Casa, maar daar is niks. Rechtsomkeert en dan naar het kerkplein waar het verder niet bekend is hoe laat het is geworden. Lard, Hermie en ik hebben in ieder geval geluk want halverwege een straat in het stadje rijdt een oude bus langs. De man wil ons wel de berg op brengen en wij stemmen dan maar in he… Tegen 01.00 uur ben ik in gesprek met een kleine hagedis op de kamer en hebben we al zes grote rode mieren naar het ‘miernamaals’ geholpen. De hagedis blijft de hele nacht op het nachtkastje zitten… Buenos noches.

Een korte mededeling van huishoudelijke aard:

Het internet in Cuba is van dien aard dat wij slechts zeer sporadisch van de al dan niet aanwezig faciliteit gebruik kunnen maken. Bovendien zijn openingstijden vaak alleen tijdens ons drukke programma. Hierdoor is het moeilijk snel nieuws te bezorgen. Via sms is begrepen dat in Nederland vele mensen iedere keer de site checken en dat dit vaak dan onverrichterzake is. Dat is jammer maar daar kunnen wij hier niets aan doen. Zo heeft hotel De las Cuevas geen internet en in Havana kunnen we in het hotel Rivièra slechts tussen 08.00 uur en 17.00 uur terecht.

Recuerdos… Raymond.

De bus is hedenochtend, na het inslaan van extra water, vanaf 09.17 uur op weg gegaan naar de muziekschool / conservatorium Amadeo Roldan. In deze school (het oudste conservatorium van Cuba) krijgen scholieren van 14 tot 19 jaar onderwijs in muziek en andere elementaire zaken. De ochtend is voor de muziek, het middagprogramma voor wiskunde, geschiedenis, taal etc. De school heeft een mooi atrium en bovendien een aula op de eerste etage en nee…ook hier is geen lift voor de instrumenten. Gelukkig is het vandaag toch niet warm (……….) en wordt alles naar boven gesleept. Ook dingen die niet nodig blijken te zijn, maar we noemen het maar de warming-up. Na enig technisch inricht- en afstemwerk van onze Cubaanse vrienden, plus het met veel handen en voeten ophangen van de Nederlandse vlag en de vlag van de gemeente Sittard-Geleen, is het de beurt aan de band van de school. Toch nog even over de vlag van de gemeente, want dat geeft misschien goed aan hoe het hier werkt. Stel, uw ijverige correspondent hangt samen met Marc S, na overleg met iemand van de organisatie, de vlag mooi met een aantal wasknijpers in de podiumachterwand (een of ander doek dat door deze aktie aanzienlijk verfraaid wordt) en vlak voor het begin van de voorstelling zorgt de directrice ervoor dat het dundoek wordt afgepakt. Nu is mijn Cubaans (lees Spaans) niet van hogeschoolniveau. Sterker nog…ik spreek het niet. Maar kennelijk zorgen allerlei non-verbale bewegingen met handen, voeten en gezicht toch voor enig inzicht bij de mevrouw, dat deze vlag eigenlijk toch wel erg belangrijk is. Na veel vijven en zessen, een overleg met het mini-centraal comité en mogelijk een telefoontje naar de grote leider elders in de stad, vinden we een plaats voor beide vlaggen aan de voorkant van het podium. De BBB is, en dat is niet mis natuurlijk, het eerste Nederlandse muzikale gezelschap dat in deze school speelt. Dat u dit even weet…
De schoolband begint met het concert en de kwaliteit van de jonge musici is zonder meer een voortzetting van hetgene dat we gisteren hebben gezien. Hun muzikaal leider zou nog bij ‘So, you think you can dance’ mee kunnen doen, maar hij houdt de stemming er wel in. Helaas – en die mening wordt over-all wel gedeeld – is het geluidsniveau enorm en is de balans wel ver te zoeken. Het is enthousiasme, techniek en volume. De aanwezige (vele mooie) klas-/schoolgenootjes zorgen voor een prima publiek en vuren hun collegaatjes heftig aan. Sommige jongens ‘zitten goed’ daar. Het repertoire is veelal salsa en aanverwante stijlen met improvisaties voor diverse solisten.

Na een korte pauze voor het changement gaat het concert verder met het optreden van onze eigen band. Wil krijgt eerst de gelegenheid de zaal toe te spreken en natuurlijk krijgt zijn toespraak, die bol staat van complimenten aan Cuba, veel bijval. Maar het is natuurlijk geen toeval, want wie de afgelopen dagen heeft meegemaakt, kan zijn tekst alleen maar onderschrijven.
Het eerste optreden van Cyrille wordt al ovationeel ontvangen en ook Ellen maakt indruk bij de aanwezigen, niet alleen voor de zang, maar ook de verschijning. Alex krijgt al snel in de gaten dat de jeugd het engels al meer en meer onder de knie begint te krijgen en heeft Vladimir al bijna niet meer nodig als tolk.

Ook vandaag is er een uur speeltijd, maar wanneer Alex vraagt voor ondersteuning in slagwerk springen de vonken steeds meer over en als enkele instrumentalisten mee mogen komen doen, gaat het dak er weer af (het lag er net op.., geen wonder dat overal sprake is van achterstallig onderhoud…) Het maakt ook niet uit welk genre gespeeld wordt, alles wordt sjiek gevonden. Het optreden van een eigen vocaliste in ‘I will survive’ brengt de boel bijna tot explosie. Het uur wordt natuurlijk ruim overschreden en het wordt bijna een slijtageslag want het is binnen vreselijk warm. Iedereen heeft gelukkig flesjes water en ook Rick houdt zich goed staande. Het is overduidelijk weer een geslaagde ochtend en op het einde worden door enkele schoonheden bloemen aangeboden aan de muzikanten. Een staande ovatie valt de bandleden verder ten deel en daarna is de uitwisseling officieel afgelopen.

De zaal is dan ook zeer snel weer leeg. Te snel zelfs, want de kans om officieel de fles Els en de t-shirts te overhandigen is hiermee verkeken. Dat gebeurt nu jammer genoeg in een nagenoeg lege zaal.

De bus vertrekt en onze mediamensen Frans en Frank maken opnames van een rijdende bus. Alles voor een goede film nietwaar? Misschien moeten we al nadenken over een inzending voor de volgende uitreiking van de Oscars….. De volgende stop is bij het hoogste gebouw van Havana en daarin is het Towerrestaurant gevestigd. Op etage 35 mogen we genieten van een mooi uitzicht over de hele stad en daarnaast ook nog de lunch gebruiken.

Ellen en Pauline willen graag met beide benen op de grond staan en zijn blijven beneden, of gaan weer snel naar beneden. Cyrille en Frans houden gezelschap. Bij het vertrek wordt onder grote hilariteit een mug in de lift doodgeslagen en is er nog een intermezzo met een bok. Meer daarover kan Frenk de cameraman vertellen. Voor bok-imitaties kunt u zich in de toekomst wenden tot Leonardo (Lard). Vladimir heeft voor ons nog twee bezienswaardigheden over. De eerste stop is dan ook op het plein van de revolutie. Daar staat een hoge toren met daarvóór een groot standbeeld van een Cubaanse held uit het verleden, José Marti. Deze man, noem het maar de dichter / schrijver des vaderlands, staat voor iedere school in Cuba middels een standbeeld of een buste. Ook liggen aan dit plein ministeriële gebouwen, voorzien van beeltenissen van ene meneer Camille Cienfuegos en Che Guevara.

De tweede stop, een verrassing, is bij het John Lennonpark. De voormalige Beatle en protestzanger – kennelijk een favoriet van Fidel – zit hier in brons gegoten op een bank.

Tegen 18.00 uur komen we weer aan bij het hotel. Na het diner (naar eigen inzicht te gebruiken) vindt een nazit in de bar plaats. Inmiddels is bericht ontvangen dat El Jefe, namens het Centraal Comité een prijs ter beschikking heeft gesteld aan de Big Band Beeg voor het spontaan proletarisch vruchtbaar maken van een akker met de afmetingen van ongeveer een vierkante kilometer. Door het gebruik van Imodium of Diacure zal het veld niet veel groter worden, is onze inschatting.
Frank heeft inmiddels 12.5 uur geslapen van zondag tot vandaag. Wil over een complete week: 20.5 uur. Aan het eind van de reis wordt dit klassement pas opgemaakt, dus er zijn nog volop kansen. Dion heeft inmiddels per dag het totaal van Wil over die hele week al overtroffen. Gezellig he…

Het voert te ver om de werken op te noemen die gespeeld worden, maar na een serieus Vivo per lei gaat de knop om bij de kinderen, want dan wordt muziek gespeeld uit eigen omgeving. Verrassend, spectaculair, ontroerend, leuk…. Het is kortweg een geweldig optreden.

Na een aanvankelijke reserve (moeten we hier spelen) wordt de band in stelling gebracht en vanaf de eerste tonen is het publiek enthousiast en dit duurt werkelijk het hele optreden. De vraag mag gesteld worden óf en waar zo’n publiek nog eens gevonden wordt. Het maakt ook niet uit welke nummers gespeeld worden of wie er zingt, er wordt gedanst, geklapt, gezongen….. en menig bandlid is toch wel ontroerd door dit gebeuren. Het is feest….

Enkele kinderen (klassen met leeftijden van 8 tot 14 jaar) worden uitgenodigd mee te spelen en dan blijkt meteen welk talent schuil gaat in deze school. Slagwerk, alt-saxofoon, dwarsfluit…. om maar enkele voorbeelden te noemen. Alex is natuurlijk dé aangewezen man om dit geheel te regisseren en dat doet hij met toelichtingen in Italo-Espanol met verve.

Hij heeft overigens naar eigen zeggen de hele nacht gestreept om het programma van drie uur naar één uur terug te brengen. Lard zijn droom gaat eindelijk in vervulling door het spelen van het lied Mayajigua. Een voorbeeld voor de Cubaanse kinderen… het gaan voor je droom, aldus Alex. Op het einde komen steeds meer muzikantjes meedoen en het geheel eindigt in een heuse climax. Na een korte pauze wordt het concert vervolgd door een koortje en dat klinkt als een klokje. Via een saxofoontrio/-kwartet en enkele klassieke instrumenten komen we terecht in een typische Cubaanse combinatie van violen, celli, dwarsfluit en slagwerk. Wil heeft even de mogelijkheid een fles Els te overhandigen aan de directrice van de school en twee van de nieuwe zwarte T-shirts aan een slagwerker en een alt-saxofoniste.

En dan is het hek van de dam, de remmen gaan los, en het is feest. Er mag worden gedanst, een polonaise wordt ingezet en uiteindelijk gaan de Cubaanse meiden voor in het groepsdansen… Ook onderwijzend personeel en de directrice dansen mee. Een optreden om echt nooit meer te vergeten.

We nemen afscheid en gaan tegen 13.30 uur al richting lunch elders in de stad. La Zaragozana heet het etablissement en het eten is er goed te noemen. Een mooi stuk kip met rijst en wat rauwkost. Het optreden van hedenochtend is aan veel tafels nog steeds onderwerp van gesprek. Het heeft een geweldige indruk gemaakt. Ik hoop dat dit door dit blog een beetje duidelijk wordt.
De daarna via de beroemdste straat van Havana – de Calle Obispo – ingezette voettocht door de oude stad brengt ons o.a. bij het hotel Ambos Mundos waar de heer Ernest Hemingway zijn thuis had. Onze groep gaat naar het dakterras waar menigeen een Mojito probeert.

Na deze ervaring lopen we richting de oude markt (vroeger de belangrijkste slavenmarkt) waar in een café op de hoek het orkest Son Habana speelt. Ruim een half uur zijn we getuige van een spetterend optreden van deze uit voornamelijk ‘ervaren’ Cubanen bestaande band. Het Buena Vista Social Club-idee komt spontaan op.

De voettocht gaat verder en en passant worden nog ergens Cohibas op de kop getikt. De oude stad is echt de moeite waard en naast vele mooie gevels en bouwvallige panden zijn ook mooi gerestaureerde gebouwen te zien. Via de route langs de Iglesia San Fransisco komen we uit bij de haven. Daar staat de bus en die brengt ons terug naar ons hotel. De geplande collectieve trip naar de Latin-Jazzclub gaat niet door en eenieder mag zijn of haar eigen agenda maken. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe impressies en we hebben er in twee dagen al zovele gehad… Adios.

Raymond

Individueel brengt den reiziger een bezoek aan etage LL, zeg maar de kelder. De één wat vroeger en de ander wat later. De gesteldheid van het individu varieert ook, maar door de bank genomen is men redelijk fris. Het ontbijt is divers, van toast (zelf te maken in een indrukwekkend, maar onhandig apparaat) tot het een buffetje met Chinese en Italiaanse zaken. De huevos frittos zijn ook een echte runner.
De groep wordt omstreeks plus minus precies half tien bij de bus verwacht, want op het programma staat een bezoek aan de concertband Ciudad de la Habana en het concert start om 10.00 uur. Deze reis worden we al meteen herinnerd aan het feit dat tijd een relatief begrip is en dat 09.30 uur vertrek ook wel kan betekenen dat we tot 10.05 uur nodig hebben, vooraleer alles gereed is. Onder begeleiding van gids Vladimir en onze special guest en begeleider Estefan Quesada rijden we de Malecon op richting het oude gedeelte van Havana. Estefan is overigens dirigent van het orkest, maar hij coördineert tevens muziekprojecten voor kansarme jongeren en bovendien regelt en begeleidt hij onze reis.

De tour gaat langs het ‘protestgebied tegen de VS’, een park vol met revolutionaire symbolische voorwerpen, bedoeld voor culturele manifestaties tegen de Verenigde Staten, want het gebouw van de Amerikaanse belangenbehartiging is daar gevestigd (er zijn geen diplomatieke betrekkingen op het niveau van een ambassadeur). Vervolgens passeren we het beste hotel van Cuba en rijden richting het Capitolion (het oude regeringsgebouw dat tegenwoordig de Academie van Wetenschappen huisvest) en het Grand Theater. Dit is volgens Vladimir het mooiste pand van Havana. Uiteindelijk komen we uit op de hoek Prado – Neptunus, dé hoek waar ooit de cha-cha-cha is uitgevonden, aldus Vladimir en die kan het weten.

Via een korte wandeling komen we bij het pand waar het orkest op ons wacht. In een zaaltje is een compleet harmonieorkest verzameld, de Concertband Ciudad de la Habana (concertband van de stad Havana) en zij verzorgen een concert voor ons. De opening is met Cielo Andaluz, een pasodoble die de Cecilianen in het gezelschap wel bekend voorkomt. Vervolgens komt een geweldig When the Saints langs, worden de Magic Slides (trombones) van Wim Laseroms in actie gebracht en een tweede dirigent neemt het stokje over. Onder zijn leiding horen we o.a. Wave (Carlos Jobim) maar ook een Afrikaanse potpourri en nummers van Cubaanse oorsprong.

Het klinkt allemaal zeer enthousiast binnen deze overakoestische ruimte, maar het concert is gewoon geweldig. De zeven trompetten zijn ware maestro’s, de trombones spelen prima, maar ook de solist op alt-saxofoon heeft een prachtige toon. Men moet daarbij bedenken dat het toch wel tweederangs instrumenten zijn waarop gespeeld wordt, en ik bedoel dat zeker niet negatief. Het slagwerk………och we zijn in Cuba, moet dat nog worden uitgelegd? Het slagwerk is de ziel van de Cubaanse muziek. Dat zegt wel alles, denk ik. Wil spreekt na het concert de muzikanten en dirigenten toe met een gloedvol betoog over de Cubaanse muziek. Het levert hem een aardig applaus op. Vervolgens komt het relatiegeschenk van deze reis aan bod. Een fles gedistilleerd uit eigen contreien (oorspronkelijk) namelijk Els la vera. Na het overhandigen van de fles wordt deze meteen geopend en een eerste ‘slok’ wordt op de grond gegooid. Hiermee wordt van oudsher in Cuba geluk afgedwongen. Er volgt enige aarzeling bij het vinden van de eerste vrijwilliger. Het spreekwoord van dat schaap en die dam gaat hier echter ook op en al snel heeft iemand de moed het vocht tot zich te nemen. Vervolgens gaat de fles in hoog tempo het orkest rond en uiteindelijk slaagt Estefan nog een rest zeker te stellen. Men vindt de Els wel ‘rico’(lekker) maar het is maar 34 % en dat redt het niet tegen de Cubaanse rum. Al snel komen we met de muzikanten in gesprek en na een verfrissing in de binnentuin gaan we weer op weg.

Vladimir volgend komen we in de buurt van het Capitolion, lopen er langs en gaan op de trappen op de foto. De tijd dat we daar staan duurt wel wat lang, want van alle kanten komen mensen die iets willen of iets kwijt willen. Tenslotte gaan we per bus verder richting de lunchlocatie. Hen kan niet meer verder vanwege zijn rug en hij gaat terug naar het hotel. In één van de betere restaurants van Havana gebruiken we vervolgens de lunch. Het sfeervolle restaurant blijft in deze blog nog even naamloos, maar dat wordt nog aangepast.

Na de lunch rijden we per bus naar de haven om uit te komen bij de Russische kerk en het daarnaast gelegen Rum-museum. Sinds de revolutie en het vertrek van de familie Bacardi naar Puerto Rico in 1960 is Havana Club hét beste op het gebied van rum. Vladimir showt het suikerriet en vervolgens vormen geperst suikerriet, sinaasappelen en een Anejo blanco (witte rum) met een paar blokjes ijs een leuk drankje. Een aantal bandleden ontpopt zich als kortstondig enthousiast werker aan de rietschiller. In de bar speelt inmiddels een leuk bandje dat natuurlijk meteen aandacht trekt. Helaas (want het is immers gezellig) mogen we even het museum in. Uiteindelijk mogen we nog wat rum proeven en we eindigen natuurlijk weer in de bar.

Buiten worden enkele oude auto’s gespot en de bus brengt ons daarna naar één van de twee kastelen die in de monding liggen, namelijk het Fortalezza de San Carlos de la Cabana. Hier mogen we een sigarenwinkel bezoeken. Aan het plafond hangt de langste sigaar (tobacco) ter wereld, 45 meter en 38 centimeter, gerold door de aanwezige Jose Castelar Cairo. Volgens het Guiness Book of Records is dit een wereldrecord. Diverse kistjes of losse exemplaren Cohibas, Romeo and Julieta of Montechristo’s gaan over de toonbank. Ook rum is er te koop.

Na deze commerciële activiteit wordt Havana bekeken vanaf de vestingsmuren. Tevens is dit een prima gelegenheid voor een groepsfoto. Dus… dat doen we ook nog even en dan gaat het geheel snel de bus in, want op de Malecon is een mooie zonsondergang te filmen en de kunst is om dat droog te doen. De zee slaat namelijk op diverse plaatsen over de muur. Het is inmiddels wel na zessen. Gelegenheid tot opfrissen volgt en daarna is het restaurant geopend. De bus vertrekt om 21.00 uur naar de beroemde Tropicana Show elders in de stad. In één woord geweldig, dit ‘Gesammtkunstwerk’ van de Cubaanse cultuur. Muziek en dans gaan continu hand in hand. Kleurrijk en afwisselend. De foto’s zullen voor zich spreken en het is jammer dat er geen muziek bij te horen is. De flessen rum en de blikjes cola komen op tafel en de organisatie verzorgt ook nog een paar hapjes. Het spektakel duurt tot 23.45 uur en dan is er een nazit in het hotel….voor sommigen gaat het nog even door tot……laat, of is dat vroeg?

Raymond